Dzieło młodego kompozytora Vincenza Belliniego – mistrza romantycznej melancholii, po premierze w 1831 r. szybko zyskało popularność publiczności i zaistniało na wszystkich ważnych scenach świata. Ze względu na niełatwe, wymagające wirtuozerii partie wokalne wykonywali je najlepsi śpiewacy, m.in. niedoścignione diwy – Giuditta Pasta oraz Maria Callas. Utworem zachwycali się wybitni twórcy, m.in. Wagner, Berlioz, Chopin, Verdi i Bottesini. Bellini, obok Donizettiego i Rossiniego, uważany za najwybitniejszego przedstawiciela belcanta miał niesłychaną łatwość komponowania pięknych, pełnych uroku melodii. W bohaterów jego oper wcielali się najwybitniejsi śpiewacy epoki, mógł więc pozwolić sobie na to, by arie i duety zachwycały widzów arcytrudnymi ozdobnikami. Bellini wymaga maestrii wokalnej, ale nigdy nie jest ona celem samym w sobie, zawsze służy do przekazania bogactwa emocji, uczuć, namiętności i pragnień.
Akcja toczy się na wsi w osiemnastowiecznej Szwajcarii. Rozpoczyna się radosnymi przygotowaniami do wesela Aminy i Elvina. Tylko oberżystka Lisa nie potrafi ukryć złego humoru, że to nie ona zawładnęła sercem Elvina….
